Voor wie Janny van der Heijden een beetje kent, is één beeld onlosmakelijk met haar verbonden: zij, en haar hondje Nhaan. De kleine teckel die jarenlang haar schaduw was – op televisie, onderweg, thuis. Maar nu is er leegte. Nhaan is overleden, en Janny’s korte, pijnlijke boodschap op Instagram zegt alles: “Mijn hart is gebroken.”
Geen huisdier, maar een maatje
Nhaan was geen accessoire of decoratie, maar een volwaardig gezinslid. Een metgezel die meevaart in ‘Denkend aan Holland’, op schoot kruipt bij opnames van ‘Heel Holland Bakt’ en zonder woorden troost biedt op de dagen dat het even niet wil. Ze was zo vaak in beeld, dat ze voor velen voelde als familie.
Ze had een eigen Instagram-account, liep ontspannen over de rode loper bij het Gouden Televizier-Ring Gala en ging mee naar premières alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze was een Bekende Hond, maar vooral: een constante in Janny’s leven.
Een leegte die niet te vullen is
En nu is het stil. Geen getik van nageltjes op de vloer. Geen verwachtingsvolle blik bij de voordeur. Geen Nhaan meer op het dek van een boot of onder de keukentafel. Voor Janny is het gemis rauw, tastbaar en alomtegenwoordig. “Ze was mijn houvast,” zei ze ooit in een interview. En zo voelde het ook.
Negen jaar deelden ze lief en leed. En misschien was juist die vanzelfsprekendheid – dat er altijd iemand is, in stilte, zonder oordeel – wat het verlies zo schrijnend maakt. Waar de wereld doordraait, staat die van Janny even stil.
Troost uit onverwachte hoeken
Toch is er ook iets moois. Want wie het bericht van Janny leest, ziet hoeveel mensen geraakt zijn. Volgers, kijkers, vrienden – ze reageren massaal. Met herinneringen, met foto’s, met warme woorden. Dat zegt iets over Nhaan. Maar vooral over wat zij betekende voor anderen, zonder daar ooit om gevraagd te hebben.
En dat is misschien de grootste troost: dat een hondje van nog geen dertig centimeter hoog, met zachte ogen en een eigen willetje, zó veel liefde kon brengen.
Het verdriet is groot, maar de herinnering groter
Voor Janny breekt een stille periode aan. Maar ook een periode vol terugkijken op alles wat wél was. De wandelingen. De opnames. De theetjes op de bank. Nhaan was niet zomaar een hond. Ze was thuiskomen. En al is ze fysiek niet meer daar, ze blijft. In elk verhaal. In elke glimlach van een herinnering. En bij iedereen die ooit ontroerd raakte door dat ene hondje aan haar zijde.
Nhaan is weg. Maar vergeten zal niemand haar.
