Rouw is geen pad met duidelijke richting. Soms is het een kronkelig pad vol onverwachte bochten, andere keren lijkt het een rustige wandeling langs een oude boomgaard. Maar hoe het ook gaat, een ding is zeker: je komt er nooit ongeschonden vandaan. Yolanthe Cabau en haar zoon Xess Xava Sneijder hebben recent de zware taak gekregen om verlies te verwerken, en dat terwijl hun levens zich in Los Angeles afspeelden, ver van de plek waar het verdriet begon. Hun gezamenlijke ervaring van rouw, vooral rondom de dood van Wesley Sneijders ouders, is zowel hartverscheurend als hoopgevend.
Het verlies van een grootouders: een diepgaande ervaring voor een kind
In 2023 verloor Xess zijn oma Sylvia Sneijder aan kanker, en slechts een paar maanden later, in februari 2025, overleed ook zijn opa Barry Sneijder. Twee verliesmomenten die niet alleen het leven van zijn moeder Yolanthe, maar ook het leven van de jonge Xess drastisch veranderden. Beide grootouders stierven op 59-jarige leeftijd, wat de rouw voor de familie bijzonder zwaar maakte.
Xess was pas acht jaar oud toen zijn oma overleed, en negen bij het overlijden van zijn opa. Hij was dus in de gelegenheid om het ziekteproces en het sterven van zijn grootouders van dichtbij mee te maken. Dit soort ervaringen kunnen voor een kind erg overweldigend zijn, maar Yolanthe beschrijft hoe Xess op zijn eigen manier door het verlies heen beweegt.
De kracht van afscheid nemen
In een van de ontroerendste momenten beschrijft Yolanthe hoe haar zoon zijn laatste afscheid van zijn grootouders nam. “Hij stond daar, zijn kleine handje op de kist, tranen over zijn wangen, en gaf ze een laatste kus.” Dat beeld zegt veel over de manier waarop kinderen rouwen: puur, eerlijk en zonder de behoefte om iets te verbergen. Dit soort momenten laten zien dat verdriet, hoe moeilijk het ook is, vaak een soort van zuiverheid met zich meebrengt.
Bescherming en ruimte om te rouwen
Het ouderschap heeft vaak de instinktieve drang om je kinderen te beschermen, maar in het geval van Yolanthe was er ruimte voor Xess om zijn emoties te ervaren. “Ik wilde hem beschermen tegen het grote verdriet, maar hem niet weghouden,” schrijft ze. In plaats van de rouw af te schermen, besloot Yolanthe haar zoon de kans te geven om de situatie zelf te verwerken. Het vertrouwen dat hij zijn eigen manier van omgaan met verdriet zou vinden, bleek onmiskenbaar belangrijk.
Op een gegeven moment vroeg Xess: “Mama, waar gaan ze nu heen?” Het is de vraag die alle ouders raakt wanneer een kind worstelt met verlies. Yolanthe’s antwoord was simpel maar krachtig: “Ze zijn niet echt weg, je draagt ze altijd bij je.” Dit besef van verbondenheid, zelfs na de dood, hielp Xess om de rouw te begrijpen.
Rouw is geen eindpunt
Na de begrafenissen keerden Yolanthe en Xess terug naar hun dagelijkse leven in Los Angeles. Maar, zoals Yolanthe eerlijk opmerkt, is rouw geen gevoel dat je simpelweg kunt afvinken van een lijst. Het blijft, soms dichtbij, soms op de achtergrond, maar altijd aanwezig. Het verdriet kan op onverwachte momenten weer de kop opsteken. “Soms zegt hij het zelf, andere keren zie ik het aan zijn blik,” vertelt Yolanthe. Het is een constant proces, zonder definitief eindpunt.
Door openlijk te praten over hun gevoelens en herinneringen aan zijn grootouders, leert Xess dat rouw geen ongemakkelijk taboe hoeft te zijn. Lachen, huilen, of zelfs in stilte rouwen zijn allemaal manieren waarop emoties een plaats krijgen in hun leven.
Rouw en de kunst van het herinneren
Wat Yolanthe in haar column deelt, is niet alleen een persoonlijk verhaal van verlies, maar ook een universele ervaring. Verlies maakt deel uit van het leven, maar hoe je ermee omgaat, zegt veel over wie je bent. Haar verhaal laat zien dat rouw niet altijd zwaar of stil hoeft te zijn; het kan ook een moment van verbinding en herinnering zijn. Vooral voor kinderen, die, mits ze de ruimte krijgen om hun emoties te ervaren, op hun eigen manier met verlies omgaan. Ze sluiten zich er niet voor af, maar omarmen het met tranen, herinneringen en eerbied.
Het is precies deze benadering van rouw die de kracht van Yolanthe en Xess’ ervaring laat zien. Het is een verhaal van liefde, verlies en de onzichtbare band die blijft, zelfs als iemand niet meer fysiek aanwezig is.
